یه چیزی کشفیدم
با شروع یک قرن جدید، دهه ی جدید زندگیم شروع میشه
هزاروسیصده بار سفر میبنده و به خاطره ها سپرده میشه ، همونجور که یک عه دهگان سنم جاشو به دو میده

شب همان چیزی که تمام روز را برایش بی قرارم حقیقتی که آدمها برای ندیدنش خود را به خواب می زنند

پدر گفت «تولدت مبارک» به "ممنون"ـی اکتفا کردم به شوخ گفت «چند تا بهارو دیدی؟» و من لب گزیدم و خونم را مزه مزه کردم -"دیدم اما نفهمیدم" غصه اش گرفت یا چه را نمیدانم اما گفت «تا آخرش همینه» آمدم بگویم "گر آمدنم بخود بدی نامدمی

ور نیز شدن بمن بدی کی شدمی

به زان نبدی که اندر این دیر خراب

نه آمدمی نه شدمی نه بدمی"... لیک زبان به دهان گرفتم و هیچ نگفتم...

"سیزدهمین ساعت از سیزدهمین روز آخرین خرداد آخرین دهه 1300" است

و من برای نوزدهمین بار متولد شدنی که به خواست من نبوده را جشن میگیرم... تبریک ها بر سرم آوار میشود و دل کم طاقتم ، طوفانی تر از همیشه به انتظار اتفاقات خوب و آرامشی از جنس رنگین کمان مینشیند... 

ثانیه ها به دنبال هم می دوند و دقایق از واپسین یکدیگر می گذرند... و من تا ساعاتی دیگر اولین لحظات بیست سالگی ام را میسازم...

خوابم؟ یا بیدار؟ دروغ است اگر بگویم رعبی در دل و وحشتی در جان ندارم...! میترسم... میترسم از زمینی که با بی رحمی به گرد خود میچرخد و زمانی که به انتظار من نمی نشیند تا دمی نفسی تازه کنم و شتابان می گذرد...! میترسم عمر بگذرد و به خودم بیایم و ببینم منی که خود را زادهِ ماه میدانستم اشتباه پنداشته ام و خاک بودم و به سوی خاک میروم... میترسم اوج نگیرم و دختِ مهتاب به ماهش نرسد...

اما... اما امیدوارم... آخر اگر امیدم را از من بگیرند دیگر چگونه زندگی کنم؟ مگر بی امید نفسی هست؟ امید دارم به آغاز بیست سالگی ای در دومین روز از ششمین ماه سال دو هزار و بیست میلادی... امیدوارم به آغاز آرامشی ناب و تمام ناشدنی در آخرین سال قرن شمسی جاری...

خدایا دستانم را بگیر و رها نکن... امیدم تویی و بی تو نمیتوانم... دستانم را بگیر و دخت بلند پروازت را به پیش ماه ببر... بگذار تا ثابت کنم دخت ماهم و فارغ از زمین...

به امید خودت خدا جون... کمک کن بتونم دنیامو رویایی کنم...

#Mahoor

کاش بال پرواز داشتم... بلند پروازی نمیکنم عقاب را نمیخواهم... کاش پروانه ای کوچک بودم... به سمتت می آمدم...

ماهِ من... تا به کی میخواهی دوری کنی؟! تا به کی دخترکت را از خود میرانی؟! کی قرار است دخترکت به تو بپیوندد؟

اینجا روی زمین حال هیچ کس خوب نیست...

آرام و قرار ندارم... نه حالا که میدانم از 🌙ماهم🌙 و نه حتی قبل تر ها که نمیدانستم چیستم کیستم و از کجایم تنها میدانستم زمینی نیستم...!

بیا و دخترت را به کنار خود ببر...

You might be a mystery to the sun, but moon knows all your secrets kept in dark.

ممکنه که برای آفتاب یه راز باشی اما ماه تموم رازهایی رو که تو تاریکی مخفی کردی رو میدونه 🌖

"ای ماه زیبا

که هستی در آسمان

تو هم میبینی دلبندم را

دلبندم رفته به اون دور دورا

(دلبندم رفته به خوابه زیبا)

گر دیدی او را

به او بگو دلتنگم براش

او را نزدم بازگردان..."

***

این شعریه که باهاش فندوقو می خوابوندم...هنوزم گاهی میاد بغلمو میگه آجی ای ماه رو میخونی؟ دوبار که میخونمش میخوابه... 

اما خوندنش... بر میگرده به همون شش سال پیش... شش سال پیشی که شدم دلداده ی ماه... شدم مه زاده.. شدم دختِ ماه...

تقریبا شش سالی میگذرد... آری حدودا شش سال... عاشق شدم... عاشق شب... عاشق ماه...

تقریبا هر شبی که میتوانستم به حیاط میرفتم و آرام آرام نم نمک قدم میزدم... برای ماهم حرف میزدم... یا حتی از پنجره اتاق به ماهم زل میزدم و در دل برایش سخن ها می گفتم...

دلداده ی ماه شده بودم و از آن پس شدم مه زاده... مه دخت دلگیرشبان... 

#Mahoor

یکی تویی و یکی من...
با این ماه که هنوز هم این شهر را تحمل می کند...
همین سه تا بس است..
حتی اگر ماه هم نبود...
من قانعم...
به یک تو و یک من..
مگر میان تو و ماه فرقی هم هست؟!
ای کاش بود..
آن وقت شاید همه چیز جز تو معنایی داشت..
اما...حالا که ندارد..
حالا همه چیز تویی..
تمام شعرهایی که با عشق می خوانم..
تمام روزهای خوب..
تمام لبخندهای من..
تمام گناه های با لذت..
تمام زندگی..
همه چیز تویی..
چیز دیگری هم اگر جز تو بود..
فدای یک تبسمت

📚 مقدمه رمان در همسایگی گودزیلا
✍  آنیلا

***

*پ.ن: خوب یادمه که چقدر این متن رو دوست داشتم... شاید چون میگفت همه اتفاقای زندگیش زیر نور ماه بوده... :)